سخنی کوتاه و ساده، اما درکی عمیق برای ایران فردا

فرداي ايدئال جامعه ايران روزي است، كه در آن يك روزنامه نگار بتواند بالاترين مقام اجرايي كشور(رييس جمهور يا نخست وزير) را با چالش به زير كشيده، و بي بيم و هراس در خيابان گام نهد. و نيز اگر با صانحه اي روبرو شود، انگشت ظن، آن مقام بالا را نشانه رود. ايران در آن روز است كه آباد خواهد بود. 

رویایی شیرین امـــــــا دست یافتنی

دیشب خواب زیبایی دیدم. می دونم بیان خواب در فضای مجازی شاید از دید بسیاری کار سبکی باشه. اما این خواب شاید در محتوا با دیگرها متفاوت بنظر برسه.

اما شرح مطلب ...

در خواب دیدم که رژیم کنونی ایران [بالاخره] سقوط کرده. نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و ارتش ملی در شهرهای بزرگ حفاظت مراکز حساس و استراتژیک رو بدست گرفته بودند. احزاب به فعالیت های حزبی و گروهی در رسانه ها می پرداختند، و خودشون رو برای انتخابات آزاد آماده می کردند. و بسیاری چیزهای دیگه ای که شاید در بیداری بسیار بهشون فکر کرده یا شنیده بودم رو فیلم وار در اون خواب طلایی می دیدم. خلاصه لحظات شیرینی رو توی خواب تجربه می کردم. اما حیف که شب سررسید، و با اینکه در این روز تعطیل طبق عادت همیشگی کمی دیرتر بیدار شدم، سرانجام با اون رویای شیرین خداحافظی کردم!!!

از صبح این صحنه ها من رو رها نکردند، و خواستم با هم میهنان در میونش گذاشته باشم.

واقعاً آیا به واقعیت مبدل خواهند شد؟ اما گمون نمی کنم شُدنی نباشند! یک عزم ملی میخواد. عزمی برای تغییر برای بهتر شدن، یا بهتر بگم بهتـــریــــن شدن! اون روز دور نیست عزیزان. میاد همونطور که در جاهای دیگه اومد. یه کمی همت میخواد. دست به دست هم ایرانمون رو از دست این حرامیان از خدا بی خبر آزاد کنیم، و سپس آبــــــــــــــاد کنیم.

پیروزی از آنِ ماست V

دموکراسی و حقوق بشر

در ایـــران فـــردا در چارچوب یک نظام دموکراتیک، دارای مطبوعات آزاد و احزاب رقیب سیاست های ملی و میهنی رقم خواهند خورد، و تنها و تنها برگرفته و برآمده از «منشور جهانی 30 ماده ای حقوق بشر» به فرمداری پرداخته خواهد شد. دوباره تکرار می کنم: دموکراسی(مردم مداری) و حقوق بشر!

ما اگر امروز بر نظام خونحوار ولایی خرده می گیریم و بر آن می خروشیم، برای آن است که به این دو پایبستی ندارد. اما چگونه است که ما فعالان سیاسی و مدنی نیز خود گهگاه به آن پایبند نیستیم؟؟؟!!!! این اعلامیۀ جهانی ـ که در سرتاسر جهان شناخته شده و رسمیت دارد ـ دارای 30 ماده است، نه 29 ماده، نه 28 ماده و نه کمتر و نه بیشتر! هر که آن را نپذیرد، خود را باید از جامعۀ انسانی در گسترۀ جهانی و همچنین از ایران فردا جدا و دور بداند و بــــس!

به سخنم کمی بیاندیشید ...